Żaden powód nie wystarczy, by się poddać. Musisz trzymać się drogi, po której stąpasz.

Emmm… Ohayo!

Chyba nadszedł wreszcie czas na post. Bowiem ostatni był… 24 SIERPNIA ;_;

Czemu? Ostatnio nic nie mam chęci robić i też… Nie ukrywajmy z czasem nie jest najlepiej. No i… Jestem leniem, a to już wszystko tłumaczy. ;P

Jak wiemy, mamy rok szkolny. A JA OD WAKACJI NIE NAPISAŁAM NIC. NIIIC.

Nie mam ANI JEDNEGO postu zaczętego. „OF” stoi, zamówienia stoją i „Zbrodnia Idealna” też stoi.

Przepraszam bardzo… Macie chociaż staaare coś. Sayo to kiedyś czytałą, reszta nie więc… Sorki, Sayo xD

Kiedy kolejny post? Chciałabym Wam powiedzieć, ale nie mam zielonego, ani nawet tęczowego pojęcia :/

Akashka i Bestia

       Pewnego razu, w dalekim kraju, w pięknym zamku mieszkał młody książę. Na imię mu było Tetsuya. Miał wszystko czego zapragnął, ale był samolubny i zły. Którejś zimowej nocy do zamku przyszła przebrana za żebraczkę czarownica Midorimka. W zamian za schronienie, ofiarowała księciu jedną róże. Tetsuya jednak wyśmiał podarek i wyrzucił żebraczkę. Midorimka za karę przemieniła Kuroko w ohydną bestię, a całą służbę w domowe przedmioty. Powiedziała, że czar przestanie działać tylko wtedy, kiedy książę nauczy się kochać i zasłuży na miłość drugiej osoby, a musi się to stać zanim odpadnie ostatni płatek z zaczarowanej róży. Tetsuya zamknął się w zamku, bo tak bardzo wstydził się swojej brzydoty. Świat oglądał tylko przez zaczarowane lustro. Mijały lata i książe tracił nadzieje, bo któż mógłby pokochać bestię?

Niedaleko zamku, w małej wiosce mieszkała piękna dziewczyna - Akashka.

Akashka uwielbiała czytać o podróżach, magicznych zaklęciach i zaczarowanych książętach ( Zbieg okoliczności? Nie sądzę). Szukała w życiu czegoś ekscytującego i kogoś, z kim mogła by to przeżyć. Tym kimś na pewno nie był piękny, lecz zupełnie nie w stylu Akashki, Aomine. Ogłosił on, że zamierza wziąć ślub z Akashką - najpiękniejszą dziewczyną w kraju. Uważała, że Aomine to zapatrzony w siebie debil. A poza tym miała inne plany.

Ojciec Akashki, Kise był wynalazcą, ale większość jego wynalazków nie nadawała się do niczego innego, prócz złomowania ( Tak to jest jak wpuszczasz do pracowni Kiśla. Ma wyjść samochód a wychodzi krzesło i nikt nie wie co stało się z tłumikiem, silnikiem itd...)

-Chyba dojrzałem do tego, żeby zaprzestać zajmowania się tymi rupieciami - powiedział pewnego dnia kopiąc ze złością swój kolejny wynalazek.

-Zawsze tak mówisz ojcze - zaśmiała się Akashka.

- Wiem, że i tak zdobędziesz pierwszą nagrodę na jarmarku.

Zachęcany przez córkę Kise ukończył jeden ze swoich wynalazków. Jeszcze tego samego dnia załadował go na wóz, zaprzężył go w  konia Murasakibare i pojechał na konkurs. Po kilku godzinach jazdy ciągle jeszcze byli w drodze.Kise zdecydował, że muszą pojechać krótszą drogą prowadzącą przez las (oczywiście skąd mógł wiedzieć, że w lesie mieszkają lisy, dziki czy wilki. Mieszkał aż 8 metrów od lasu). Droga między drzewami była ciemna i straszna.

Wkrótce usłyszeli wycie wilków. Spłoszony Murek pogalopował przed siebie.

-Stój! Stój! - krzyczał Kisiel.

Przerażony koń wyrwał się z uprzęży i zrzucił jeźdźca. Kise musiał pieszo uciekać przed wilkami. Kiedy poczuł, że nie ma już więcej sił, nagle zobaczył przed sobą zardzewiałe wrota, wiodące do ponurego zamczyska.

PUK PUK!

Nikt nie odpowiedział na pukanie i tata Akashki ostrożnie wszedł do środka.

-Halo! - zawołał.

-Cii! Ani słowa - wyszeptał zegar kominkowy do złotego świecznika.

-Och! Takao. Miej serce - powiedział świecznik i zawołał - Prosimy tutaj, szanowny panie.

Kise zdziwił się, kiedy zobaczył gadający świecznik. Wtedy Izuki poprosił gościa, by usiadł na olbrzymim fotelu i ogrzał się przy kominku. Zaraz pojawiła się pani imbryk o imieniu Momoi i zaproponowała  mu filiżankę herbaty.

Nagle z trzaskiem otworzyły się drzwi i światło komnaty przyćmił cień bestii.

-Co się tu dzieje? - warknął potwór.

Zanim Kise się zorientował porwały go potężne łapy i wrzuciły do lochu.

Tymczasem, gdy Akashka czekała na powrót ojca śpiewając niezbyt przyzwoite piosenki, przyszedł do niej Aomine z oświadczynami.

-Wyobraź sobie: Domek myśliwski, na ogniu upolowana prze zemnie dziczyzna i urocza żoneczka masująca mi stopy. Czasem zabawiając się ze mną w pięknym łożu. A wiesz kto będzie tą żoną? Ty!

Dziewczyna nie wiedziała co ma na to odpowiedzieć. W końcu odezwała się:

-Bardzo mi przykro Aomine, ale ja...Ja na ciebie po prostu nie zasługuje (Co ja pieprze!? To on nie zasługuje nawet na to by lizać mi stopy, a co dopiero ekhm... ekhm...takie coś ekhm... ekhm...)

Mówiąc to, niepostrzeżenie przesuwała się w kierunku drzwi. Aomine chciał ją objąć, ale potknął się i wypadł przez drzwi prosto w kupę gnoju, na oczach zgromadzonych mieszkańców wioski, których zaprosił, aby byli świadkami zaręczyn z Akashką. (Choć wyszło inaczej, bo pierścionek wylądował na zakręconym ogonku świnki)

-Akashka i tak zostanie moją żoną! - krzyknął rozgniewany Aomine. - Bądźcie tego pewni!

Ale Akashka już tego nie usłyszała, bowiem na podwórko przygalopował Murasakibara.

-Gdzie jest tata!? - wykrzyknęła. - Musisz mnie do niego zaprowadzić!Zmęczony koń

dzielnie niósł Akashkę (bo trzeba wiedzieć, że jej "takie tam" były wielkie i trochę ważyły) przez las. Kiedy dotarli do zamku, zobaczyła przy bramie kapelusz ojca. Wiedziała, że musi tu wejść.

Gdy świecznik Izuki zobaczył Akashkę, uświadomił sobie, że jest ona tą, na którą czekali. Tą która może ich odczarować. Zaprowadził dziewczynę do ojca.

-Och, tato! Musimy się stąd wydostać! - płakała Akashka.

 Nagle pojawiła się Bestia.

- Proszę, wypuść mojego ojca. Jest chory - błagała go dziewczyna.

-Nie powinien tutaj wchodzić - powiedział Kuroko. - Nic nie możesz na to poradzić Jest moim więźniem.

-Weź mnie, zamiast niego - zaproponowała dziewczyna

-Dobrze, ale musisz przyrzec, że zostaniesz tutaj na zawsze

-Zgodziła się bestia.

Osobiście wolała piękną dziewczynę, od Kise (biedny Kisielek).

 Umowa została zawarta. Tetsuya wyprowadziła Ryotę przed drzwi, wsadził go do magicznego powozu i wysłał do domu.

 Serce Akashki ściskało się z żalu, kiedy patrzyła jak odjeżdża ojciec. Nie wolno jej było nawet się z nim pożegnać. Wiedziała, że musi dotrzymać słowa danego bestii. Szafa Koganei znajdująca się w jej sypialni ( co ją trochę krępowało, bo jak ma się ubierać w czyjejś obecności? Na szczęście chłopak-szafa obiecał jej, że będzie zamykał oczy) powiedziała Akashce, że bestia wcale nie jest taka zła. Poza tym wszystko w zamku było piękne, jedzenie pyszne i dziewczyna starała się nie tracić ducha.

Tymczasem Kise powrócił do wioski i natychmiast pobiegł do karczmy krzycząc:

 - Pomocy! On zamknął moją córcie w lochu!

Ale kiedy opowiedział o strasznej bestii mieszkańcy wioski uznali go za wariata.

Gdy wieśniacy naśmiewali się z Ryoty, Daiki powiedział do swojego przyjaciela Kagamiego:

-Mam plan jak przekonać Akashkę, żeby była moją żoną.

W tym samym czasie, w zamku, Akashka wcale nie była zamknięta w lochu. Bestia pozwoliła jej chodzić wszędzie, gdzie tylko zechce... Z wyjątkiem Zachodniego skrzydła.

Wkrótce Alashka, jak to baba, nie mogła myśleć o niczym innym niż o zachodniej części zamku. Kiedy nikt jej nie obserwował wślizgnęła się do środka. Odnalazła zakurzałą  komnatę pełną popękanych luster i połamanych mebli. Jedyną piękną, żywą rzeczą była zaczarowana róża, jaśniejąca w szklanym pudełku

Już chciała dotknąć kwiatu, kiedy nagle pojawiła się bestia i ryknęła:

-Dlaczego tutaj weszłaś?! Wynoś się!

Akashka była przerażona. Izuki i Takao widzieli jak biegła przez korytarze, ale nie mogli jej zatrzymać. Wybiegła przez wrota, osiodłała Murka i pogalopowała w mroźną noc.

Kiedy Akashka uciekała przez las zauważyła w ciemnościach żółte ślepia wilków. Próbowała pogonić Murasakibarę, ale kopyta dzielnego konia zaplątały się w leżące na drodze gałęzie. Przerażony koń stanął na tylnych nogach i zrzucił Akashkę na ziemię. Momentalnie otoczyły ją warczące wilki. Nagle potężna łapa Bestii porwała jednego z nich o wyrzuciła w powietrze. Po zażartej walce, skomlące wilki uciekły do lasu, ale także Bestia była ranna.

Akashka już miała zamiar wskoczyć na konia, kiedy zauważyła, że Kuroko osunął się z bólu na ziemię. Podbiegła do niej. Dziewczyna pomogła wrócić Bestii do zaczarowanego zamku, opatrzyła jej rany i opiekowała tak długo, aż ta poczuła się lepiej. Po pewnym czasie przyjaciele czytali razem książki, śpiewali i spacerowali.

-Czyż to nie jest piękne? - zachwycały się magiczne przedmioty, kiedy obserwowały jak para się zaprzyjaźniła. Nadszedł czas, kiedy Kuroko ubrał najnowsze szaty

-Dzisiaj wieczorem, gdy nadejdzie odpowiednia chwila musisz jej wyznać swoją miłość - radził bestii Takao z Izukim.Tego wieczoru, po kolacji Bestia zaprowadziła Akashkę do sali balowej, gdzie tańczyli razem przy pięknej muzyce.

-Akashko, czy jesteś tutaj, ze mną szczęśliwa? - zapytał Tetsuya.

-Tak, ale... - zaczęła dziewczyna - Tak bardzo chciała bym zobaczyć mojego ojca, chociaż przez chwilkę.

- Jest na to sposób - powiedziała Bestia i przyniosła zaczarowane lustro.

Kiedy Akashka popatrzyła w lustro, zobaczyła błąkającego się po lesie Kise, który jej szukał.

-Och nie! On jest chory! Może umrzeć! - wykrzyknęła Dziewczyna.

- Musisz iść do niego - oznajmił ze smutkiem Kuroko. - Jesteś wolna. Zabierz ze sobą lustro, zawsze będziesz mogła spojrzeć w przeszłość i... pamiętać o mnie.

Akashka wybiegła z pałacu.

- Czemu ją wypuściłeś? - spytał Takao bliski płaczu. Była ich ostatnią nadzieją.

- Ponieważ ją kocham.

Przy pomocy lustra Akashka odnalazła ojca i zabrała go do domu.

- Jak udało ci się uciec od tego potwora? - spytał.

- Nie uciekłam ojcze. Bestia pozwolił mi odejść - odpowiedziała dziewczyna. - Coś się w niej zmieniło.

Tymczasem Aomine przekonał dyrektora szpitala dla psychicznie chorych, żeby zamknął w nim Kise. Plan Aomine był prosty (Inaczej by na niego nie wpadł) . Chciał przekonać Akashkę, że jest jedyną osobą, która może uratować jej ojca. Ale uwaga! Jest warunek: Akashka.musi zostać jego żoną.

-Wszyscy wiedzą, że Kise jest niespełna rozumu - opowiadał o jakiejś olbrzymiej bestii. A Akashka zrobi wszystko, żeby go uratować - stwierdził Daiki.

Gdy Aomine i dyrektor szpitala przybyli do domu wynalazcy, a z nimi gromada zaciekawionych mieszkańców, Akashka podniosła zaczarowane lustro i pokazała im bestię ( Bo czemu nie? )

- Mój ojciec nie jest wariatem! Bestia naprawdę istnieje, ale jest... hmm... Jak powiem, że dobra i miła to nie uwierzycie?

Mieszkańcy wioski zgodnie pokręcili głowami.

-Ale ona jest miła!

 Aomine zrozumiał, że jego "żona" zamiast niego kocha Bestię. Wściekły wyrwał jej lustro z ręki.

-Ona jest tak samo stuknięta jak jej ojciec! - krzyknął do tłumu - Bestia zabije nas i nasze dzieci. Musimy ją zabić!

Podburzeni wieśniacy wyszli za Daikim z ironią głaskając biednego Kise. Poszli za nim przez las, żeby zaatakować zamek Bestii.Zaczarowane przedmioty zobaczyły nadciągający tłum i przygotowały się do obrony. Kiedy wieśniacy zaczęli wyłamywać bramę armii przedmiotów już na nich czekała.

-Teraz! - wrzeszczał Izuki, prowadząc kontratak.

Natychmiast widelce, miotły, meble i inne przedmioty rzuciły się na zaskoczonych wieśniaków uzbrojonych w widły, młotki oraz noże.

Bestia, która była pewna, że straciła Akashkę na zawsze, nie miała ochoty do walki.

-Co mamy robić panie? - zapytała Momoi imbryk.

-Teraz nie ma to już znaczenia. Niech sobie przychodzą - odpowiedział Kuroko.

Gdy Aomine wpadł do komnaty, nawet nie próbował się bronić.Wtedy nadjechała Akashka i zobaczyła Aomine spychającego Bestię na krawędź balkonu.

-Nie! - krzyknęła przerażona.

Dźwięk głosu ukochanej pobudził Tetsuyę do działania. Złapał Aomine za gardło i wystawił poza krawędź balkonu.

-Oszczędź mnie! Zrobię wszystko czego sobie zażyczysz! - prosił Daiki.

Rozgniewana Bestia zawahała się na moment. Zrozumiała, że w głębi serca nie jest potworem. Postawiła Aomine bezpiecznie na balkonie i odwróciła się w kierunku nadbiegającej Akashki.

Gdy już miał ją przytulić, Daiki wyjął zza cholewy buta długi nóż myśliwski i... wbił go w plecy Bestii. Bestia z jękiem osunęła się na ziemię. Przestraszony tym co zrobił Aomine, cofnął się, potknął o krawędź i runął na ziemię. Bestia była śmiertelnie ranna. Akashka podbiegła do niej i objęła ją.

-Wróciłaś - wyjąkała Bestia. - Mogę jeszcze po raz ostatni na ciebie popatrzeć.

-Nie mów tak. Wyzdrowiejesz - szepnęła dziewczyna ledwo powstrzymując łzy.

Na zaczarowanej róży pozostał już tylko jeden płatek.

-Nie! Nie zostawiaj mnie! Proszę! Kocham cię! - szlochała Akashka.

Gdy nachyliła się żeby pocałować Kuroko, ostatni płatek właśnie spadał

.Dziewczyna czuła, jakby cały ciężar nocnego nieba, miliardy gwiazd spoczęło na jej barkach. Bestia nie mogła jej opuścić! Nie teraz! Nagle...Czar prysł. Kuroko odzyskał ludzką postać i powróciły mu siły.-Akashko... To ja... Bestia.

Zdziwiona dziewczyna odsunęła się od bestii.

-Nie bój się - powiedział obejmując ją ramieniem. Dziewczyna wtuliła się w księcia.

Kiedy się całowali, czarodziejski powiew wypełnił zamek. Wkrótce Takao, Izuki, Koga, Momoi i inne zaczarowane przedmioty powróciły do swojego wyglądu.

Tej nocy zamek przepełniała miłość, Akashka i Kuroko tańczyli i tańczyli nie mogąc oderwać od siebie wzroku. A kiedy wreszcie to zrobili to tylko po to, by Akashka mogła rozebrać siebie i onieśmielonego Tetsuyę ( Taka z niej dzielna dziewczyna). Kuroko zastanawiał się ilu chłopców już zaliczyła, ale ta właśnie skończyła robić striptiz.

  Jak było dalej możecie się sami domyśleć. Dodam tylko, że ta i kolejne noce były baaardzo upojne, a praczka codziennie prała pościel od "jakiejś" białej mazi. Tak więc para żyła długo, długo i szczęśliwie (szczególnie w nocy).

Skoro Akaś i tak ma mnie zabić... xD