"Ciemność" :o

Yo, mordeczki!

Czemu mordeczki?  Tego nie wie nikt xD

Napisałam krótką miniaturkę i mam wrażenie, że początek nie za bardzo pasuje do końca :/ Jakoś mi się to kupy nie trzyma, ale jak już coś napisałam, to wam wstawię ;p

Chyba trzeba by zacząć pisać coś wesołego, bo ostatnio prawie same smutki. ;)

Nie przedłużając zapraszam do czytania! ;D

Oto moje życie. 

Marzenia przeplatają się ze strachem.

Siedzę na placu. Sama. Jest już noc, lecz światła w parku obok dają słabą poświatę. W największym cieniu stoją dwie huśtawki. Nie są stare, wprost nowe. Zakładane w zeszłym roku przez mechanika w szarym ubiorze. Szarym. Tak jak ja.

Z mojego punktu widzenia poruszają się same, jednak logicznym jest, że przed chwilą bawili się tam ludzie. Roześmiani. Być może nawet zakochani. 

Bliżej jest kładka, wokół której rozlega się cichy hałas tworzony przez drgające na wietrze łańcuchy. Źle mi się to kojarzy. Gdy słucham metalicznego dźwięku przez ciało przechodzą ciarki, których miejsce zajmuje gęsią skórka. Horrory, porwania, brak wolności... Wszystko przyprawia mnie o zawał serca, a tworzące się w moim umyśle shizy wcale nie pomagają. Już nawet w krzaku na przeciwko widzę kontur Myszki Miki. Co w tym jest strasznego? Nic, jednak ja... Ja i tak się boję. Strach... Nie da się zdefiniować tego słowa. Przecież strach przed ciemnością wcale nim nie jest. Boimy się po prostu niebezpieczeństwa, które może na nas czychać na nieoświetlonym terenie.

Co może tam na nas czekać? Potwory z baśni, stworzone tylko po to, by straszyć nimi dziećmi? Wampiry, slenderman, mothman? Czy może boimy się ludzi? Zwykłego człowieka, takiego jak ja? Czy na pewno zwykłego? Być może w ciemnościach czai się zabójca, złodziej, lub inny przestępca? 

Kompletnie nie wiem czemu, ale boję się. Jak już zostało powiedziane, strach sam panoszy i rozprzestrzenia się po naszym świecie, a wystarczy kropla niepewności, by dostać się do ludzkiego umysłu. Jednak gdy nastanie dzień światło dnia rozproszy mrok, a my, ludzie będziemy się śmiać z lęku wczorajszej nocy. I tak w kółko, i w kółko, póki właściwa ciemność zwana śmiercią nas nie dopadnie.