"Old friendship does not rust" - rozdział 2

Ohayo, mili moi!

Przepraszam, że długo nic nie wstawiałam.

A kiedy dzisiaj chciałam skomentować posty co niektórych okazało się, że nie mam internetu, bo burza uszkodziła coś tam coś tam... xD

No na szczęście net wrócił już dzisiaj (cud jakiś) więc wstawiam drugi rozdział OFDNR <--- xD Jakaś długa ta nazwa... ;\ Umówmy się, że skrótem będzie samo OF, ok? ;p

Rozdział znów krótki, ale... no... Jakoś ostatnio nie miałam ani czasu , ani weny ;-;

I no... Nie chciałam wam powiedzieć, że na razie wpisy będą się pojawiać rzadziej ;-; 

Tłumaczenie się jest głupie xD

-Mi-chan, wstawaaaaj!

-Co... Jeszcze pięć minut...

-Ale już musimy!

Ziewnąłem przeciągle - Zostaw mnieee...

-Okej, to idę do Yuki.

Wtem wskoczyła we mnie  nowa energia. Zerwałem się na równe nogi i krzyczałem  za Yamato. Chłopak po chwili wrócił z uśmiechem na twarzy.

-To był jedyny sposób, by wyciągnąć cię z łóżka - powiedział.

-Ty mały...

-Jestem od ciebie wyższy, kurduplu.

-Cichaj!!! 

-Ubieraj się szybko, Michel, za pół godziny wyjazd.

          Tak jak kazał Yamato, ubrałem na siebie białą bluzkę z ciemnym nadrukiem , czarne spodnie baggy oraz bluzę tego samego koloru. A do tego moje nowiutkie Jordany. Ostatni raz zaścieliłem łóżko w tym pokoju, po czym wziąłem walizkę i udałem się na miejsce zbiórki. Było tam już dość dużo osób, bo prócz naszej klasy jedzie jeszcze jedna. 

          Wśród przybyłych zobaczyłem Ya-chana rozmawiającego z... O zgrozo! Z moimi braćmi (Bo Yuki na szczęście nie jedzie). Zapewne zapytacie "Hej, czemu nie lubisz swoich braci?" Jason jest po prostu... Zbyt idealny, starszy. Kiedyś dość często się z nim bawiłem, nie to co teraz. Natomiast Aki - mój młodszy o sześć lat brat - to już zupełnie inna sprawa. Ten debil jest cały czas zły na cały świat! Wiecznie naburmuszona mina i przytłaczająca aura. Aha i jeszcze te dziewczyny mówiące, że "jest słodki", mam nadzieję, że żadne nie jadą.

Kiedy Yamato mnie zobaczył pożegnał się z Jasonem i ruszył w moim kierunku. Bracia spojrzeli tylko na mnie z pogardą (pewnie dowiedzieli się o moich ocenach).

-Hej, jesteś wreszcie. Za dziesięć minut jedziemy. Jejciuuuu... Jakie emocje! Jak myślisz, uda nam się wyrwać jakieś laski? 

-Mi pewnie nie, natomiast tobie tak. Ale... Przecież chodzisz z Yuki-chan.

-Aaajj, rzeczywiście. No cóż, ale ty jej o tym nie powiesz, bo jej nie lubisz.

-Ja nie - przyznałem - ale Mitsu tak.

-Mitsu? Jaka znów Mitsu?

-Jej przyjaciółka. Szpieg. Serio chodzisz z Yuki i nie wiesz jak ma na imię jej "psiapsiuła"?

-N-no nie... Ehhh... Ona mi ogranicza życie! Czuję się jak w klatceee! A jeszcze nawet nie wyjechaliśmy - mruknął.

-Haha, ojtam,  Ya-chan, nie przesadzaj! Masz przecież mnie - powiedziałem wytykając język. 

-A masz cycki?

-Hahahaha! Powiedz mi lepiej, o czym rozmawiałeś z Jasonem?

-Pogratulowałem mu zdobycia tak dobrego łuku i spytałem się co zamierza dalej.

-I?

-Chce dołączyć do armii.  W końcu wiesz, te ciągłe najazdy sąsiedniego państwa na północy... 

-Serio? Okazuje się, że wiesz więcej o moim bracie niż ja - powiedziałem z żalem. 

-Hej, Mi-chan nie smuć się! Kiedyś wasze relacje się naprawią i znów będzie tak jak dawniej. 

-Yhmm... Jasne. A rozmawiałeś coś z tym zgredem?

-O Akim mowa? Tak, powiedział, że w podstawówce ma przez ciebie przesrane, bo myślą, że on też jest głupi. Ale wtedy pokazuje im Jasona i jest okej, a jego nie pytają, gdyż myślą, że jest mądry tak jak brat i wszystko umie.

-Miło mi! Jeśli szukasz kogoś, kto jest skończonym debilem zadzwoń do mnie! Polecam, naprawdę!  

-Haha, no dobra... Jak coś to zadzwonię. 

-Aha, fajnie - powiedziałem bez emocji.

-Mi-chaaan...  

-Hmmm? - mruknąłem szelmowsko się uśmiechając.

-Zrobimy jakiś kawał tej Mis... Mid... Jak jej tamy było?

-Mitsu. Jasne, że zrobimy. Tak wogóle to widziałeś gdzieś Jacka? 

-Mówił, że rodzice go przywiozą, bo jadą do rodziny i mają po drodze. Wiadomo, lepsze jednorożce z klimatyzacją, niż stary autobus.

-No tak - przytaknąłem. Myślami ucieknąłem do ostatniego wyjazdu. 

-Ciekawe, czy będzie Shelee.

-Pewnie tak.

Tak dla wyjaśnienia - Sheele Raito, dziewczyna o granatowo-czarnych włosach i takich samych oczach, w moim wieku. Jest bardzo utalentowana, jeśli chodzi o łucznictwo i runy, a pomimo tego mnie lubi - Magiaaa. 

          Przerywając nam pogawędkę, opiekun zagwizdał i zaczęło się bieganie do miejsc na tyle. Miałem szczęście, bo wraz z Yamato staliśmy przy tylnych drzwiach, wskoczyliśmy, by zająć miejsce na samym tyle dla nas i bliźniaków - Leona i Koukiego. Jednak... okazało się, że te były już zajęte przez moje rodzeństwo. 

-No pięknie - mruknąłem. 

Nie było już odwrotu, więc usiedliśmy jeden rząd przed nimi, zostawiając dwa miejsca z tyłu jakimś "szczęściarzom" . Bliźniacy usiedli po drugiej stronie, tak, że mogliśmy swobodnie rozmawiać.

Jednak i tak przez pierwsze dwie godziny nikt z nikim nie rozmawiał, bo pomimo jazdy w niewygodnym busie, wszyscy i tak zasnęli. No... Prawie wszyscy, gdyż ja jakoś nie mogłem. Długa rozłomka z braćmi, oraz to, że prawie wogule ze sobą nie rozmawiamy i ich bliska obecność sprawiały mi ból. 

          Tak na prawdę chciałem się dogadać i móc się z nimi bawić, ale już nie umiemy się porozumieć. Nie wiem, co oni do mnie mają... Z bólem spojrzałem na Jasona - długie, blond włosy splecione w warkocz, oraz cienkie  usta, takie jak moje. Ubrany był w zwykły błękitny T-shirt oraz ciemne spodnie. Spał z głową przechyloną na bok wspartą o chude ramię Akiego. Chłopak o rudych włosach oraz piegach na policzkach. Posiada niewidoczne teraz, niebieskie oczy,  kiedy się śmieje (co zdarza się bardzo rzadko)  pojawiają się w nich jasnobłękitne iskierki. Ubrany był podobnie do mnie, tyle, że jego koszulka miała kolor szary

.

A obok mnie spał Ya-chan. Jak zwykle spokojny, spał tak jak zwykle, czyli zamknięte  oczy i usta ułożone w lekki "dziubek". Aż by się chciało chwycić jego delikatną twarz i po... Zaraz, co? Albo właśnie zmieniłem orientację, albo za bardzo się wkręciłem (mam nadzieję, że to drugie).

Ale spytacie zapewne: Hey, Miszel, skąd wiesz jak wygląda Yamato kiedy śpi?

Zepsuję Wasze chore myśli. Nie, nie zboczuszkii... Wiem, bo jest moim współlokatorem?  Bo na jednej wycieczce ZMUSZONY byłem spać z nim w jednym łóżku (Co było dość upokarzające, więc cicho). I... No nie wiem, czasem zarywaliśmy noce kładąc się spać byle gdzie? (Głównie na moim futonie).

Kurcze, chyba się jeszcze bardziej pogrążyłem. Ale NIE, moi mili. NIC między NAMI NIE ma! Zrozumiano? (Wszyscy, Sayu też? xD)

         Eto... Wtem przód busa zaczął się budzić, gdyż ciszę przerwał głośny klakson i głos kierowcy. 

-Do licha z tymi nowymi "kierowcami". Dopiero co ukończyli kurs a już sprawiają problemy. 

Około dwadzieścia minut później, gdy znów wszyscy zasnęli,  ktoś zasłonił mi oczy chustą i zakneblował usta. Chciałem chwycić Yamato by się obudził, ale nie zdołałem go sięgnąć...

O co do cholery chodzi?