O.o Jeszcze blogi nie umaaarły, kiedy Mineś żyje.

Ja żyje!

Ha! Nie spodziewaliście się tego, co? ;P

Mam nadzieję, że chociaż jedna osoba się z tego cieszy o.o

Noo... W każdym razie wracam po... trzech? Miesiącach. Miło tu 😜

Jak widzicie wszystkie moja próby pisania i ratowania bloga zakończyły się niczym. Jak postów nie było, tak nie ma :/ 

Chyba to nie moja droga, pisać tu ;P

Jednakże! Przecież nie przybyłam tu bez niczego;P

Co prawda niezbyt podoba mi się to coś na dole 👇👇👇, ale skoro już coś jest, to to wstawię xD

Czy będzie część dalsza? Pewnie powinna być, ale czy będzie? Wątpię, idą święta, a ja jak widzicie nie mam teraz wielkiego parcia (autokorekta zmieniła na zaparcia o.o Zaparć też nie mam :'D) na pisanie, więc... no. 

Przepraszam.

Zabawa? Gra?
Kto w co pogrywa?
Kto jest dobry, a kto zły?
Kto wygrywa?
Kto przegrywa?


Kolejny dzień mija tak samo. Jednak czy do końca?
Cichy dźwięk wydobywa się z któregoś z telefonów leżących na ławie. Jeden z nich jest mój, drugi brata. Spojrzałam na niego wymownie, lecz on kiwa przecząco głową. Podnoszę telefon z granatowym etui i wyświetlam wiadomość. Aki... zaraz, skąd on ma mój numer?
"Hej" 😐 Tak po prostu. Rozmawiałam z nim raz, miesiąc temu, a on się do mnie teraz odezwał. Nie ukrywam, nie śpieszył się.Co prawda ja też mogłam zagadać, ale to chyba facet powinien zrobic pierwszy krok, nie?
Odłożyłam telefon zdziwiona i nie odpisałam. Brat spojrzał się na mnie i spytał, czemu nie znam własnego dzwonka.
Odpowiedziałam tylko, że mam nowy telefon i jeszcze go nie skonfigurowałam, choć prawda była taka, że od dawna nikt do mnie nie dzwonił.
Mam znajomych, ale raczej nie przyjaciół. Czasem tylko przychodziła pojedyńcza wiadomość,  gdy ktoś coś chciał.
Posiedziałam jeszcze chwilę z Tatsumim i poszłam do sklepu po doładowanie.
Wyszłam z domu w samej kurtce, jednak gdy tylko zawiał wiatr wróciłam się po czapkę i szal. Po kryjomu wzięłam też czarne rękawiczki brata, bo swoje gdzieś zgubiłam, gdy z dzieckiem sąsiadki byłam na sankach.
Do sklepu miałam mniej niż kilometr, więc nawet nie opłacało mi się korzystać z komunikacji miejskiej.
Gdy szłam chodnikiem mijali mnie ludzie. Szarzy, jakby pozbawieni życia. No tak, była godzina szesnasta, wszyscy wracali do domu po ciężkim dniu pracy. Niebo nad miastem było ciężkie i szare, niedawno musiał padać deszcz, bowiem zdążyły już pojawić się kałuże, a włosy niektórych ludzi były mokre. Gdy wjeżdżałam po ruchomych schodach znów usłyszałam dzwonek. Kobieta przede mną chwyciła odruchowo komórkę, ale gdy zobaczyła, że wyciągam swój telefon tylko się uśmiechnęła.
Znów ta sama wiadomość, od tej samej osoby.
-No zaraz ci odpiszę - szepnęłam do siebie.
Podeszłam do pierwszej lepszej kasy i poprosiłam młodego chłopaka o doładowanie. Po wyjściu ze sklepu przystanęłam przy słupie z lampą i wklepałam kod, który zatwierdziłam zielonym przyciskiem dzwonienia. Pare sekund później przyszła wiadomość z informacją, iż na moim koncie znajduje się dana kwota.
Kliknęłam w ikonkę wiadomości i po chwili odpisałam Akiemu.
"Hej, chciałeś coś?"
Uszłam czternaście kroków i usłyszałam dźwięk wiadomości. Na szarej, smutnej ulicy dźwięk energicznego dzwonka wydał się czymś z innego świata. Parę osób idących koło mnie w zwartym tłumie podniosło głowy. Miałam dziwne wrażenie, że cały świat się na mnie patrzy. Łał, cud się stał, Ash dostała wiadomość 👍
"Przepraszam, nie odzywałem się ostatnio. Chciałabyś się jutro spotkać?"
Zatkało mnie. Spotkać? Ja? Ostatnim razem spotykałam się z chłopakiem... nigdy. Nie, żebym się tym przejmowała (wcaaaaaleee), ale kurcze... Ja i Aki? No dobra, wiem, że to nic nie znaczy, bo ledwo się znamy, ale sama perspektywa spędzenia z KIMKOLWIEK, kto nie jest moim bratem, czasu była czymś niezwykłym. Lubię ludzi, jednak poza obowiązkowymi, że tak powiem, spotkaniami niezbyt często się z nimi widzę. Za to mam czas by czytać.
Hej, nie śmiej się! Książki też są fajne 🙎 Wręcz lepsze od ludzi. Ale nie ważne.
Postanowiłam spotkać się z Akim, więc napisałam:
"Spoko. Jutro? O której?"
Uśmiechnęłam się do siebie i ruszyłam dalej przed siebie. Kiedy Aki nie odpisywał dwie minuty zaczęłam się denerwować.
Co, jeśli on tylko żartował? Jeśli chciał się ze mnie pośmiać? Z naiwnej dziewuszki
, która dała się wciągnąć w grę.
Gdy doszłam do domu nadal nie otrzymałam odpowiedzi na wiadomość.
Kurcze, kurcze, kurcze. Nie wiem czemu się tak denerwuje. To tylko zwykła wiadomość, nic nie znaczący chłopak, który zapewne się teraz ze mnie śmieje.
A jednak. Rozczarowanie sprawia, iż wchodząc do domu strasznie się trzęsę.
-Aż tak zmarzłaś? - spytał się Tatsumi.
-M-mhm - wymamrotałam, by nie musieć się tłumaczyć co wywołało u mnie taki stan.
No bo co bym powiedziała? "Napisał do mnie jakiś koleś z którym gadałam raz w życiu, a teraz nie odpisuje OD CAŁYCH 17 MINUT!"  Wyśmiał by mnie.
Zachowuję się jak te panienki, które dramatyzują, gdy ich chłopak nie odpisuje od minuty. Co ze mną nie tak?
To przez podekscytowanie - tłumacze sobie.
Ale może naprawdę chciałabym się z nim spotkać?
Nagle moje rozmyślania przerwało powiadomienie. Więc jednak - odpisał.
"8:50 przed Twoim domem. Chyba , że wolisz inne miejsce?😮"

"Pasuje, dozobaczenia." - piszę.

"Już kończysz ze mną pisać? Mam czuć się urażony? Nie lubisz mnie?"

"Ehh... Muszę zrobić kolację."

"No okeej... Papa"

Kurcze, kurcze, kurcze! On naprawdę chce się ze mną spotkać! Nie mogę w to uwierzyć. Czy to uczucie to szczęście? Chyba tak.

Tak jak powiedziałam zrobiłam bratu kolację, a sama poszłam wziąć ciepłą kąpiel.

*następny dzień*

OBOŻEOBOŻEOBOŻE! To już teraz, zaraz! Pół nocy nie mogłam spać. Zaraz! Przecież ja go nawet nie lubię? Czy samo spotkanie z człowiekiem może wywołać takie emocje? Najwyraźniej tak.
Moje szczęście trochę mnie przeraża, ale mniejsza o to.
Hej! W co mam się ubrać? Ehhh... Ash, bez zbędnych ceregieli, proszę. Zwykłe spodnie i koszulka...
O tak, tak jest dobrze ^^ Jakiś makijaż? Pff, nie stosuje go na codzień.
Brązowe, długie włosy związałam w kitkę i stwierdziłam, że jestem gotowa.
Która to godz... Co?! Już 8:49?! Wiedziałam, że trzeba było jednak wstać przed 8:30.
Niezjadłszy śniadania wybiegłam z mieszkania. Brata już nie było - wyszedł do pracy.
Stałam przed blokiem.
5 minut... - pewnie się spóźni.
10 minut...
15 minut...
20 minut...
Więc jednak? Pewnie siedzi teraz w ukryciu i boki ze mnie zrywa. Koniec.
Rusząć w sobie złość wróciłam do domu. Ściągnęłam czarne buty i kopnęłam je w kąt.
Aha, fajnie. Brawo, Ash! Jednak grasz w grę.
Podeszłam do okna i otworzyłam je, by odrobina świeżego powietrza dostała się do pokoju. I wtedy go zauważyłam. Za murkiem stał we własnej osobie Aki z przyjacielem.

Ha! Miałam rację. Skoro zaczęłam grać w grę... trzeba ją skończyć, nie uważacie?