Aomine x Momoi "Co musiało się stać, żebym zrozumiał..."

Hejciaaa!  :D Witam Was oficjalnie w pierwszej miniaturce na tym blogu. 

Obiecuję, że na komentarze pod tym i poprzednim komentarzem dopisze ok 20 (o ile pod tym już coś będzie, a pewnie nie będzie, bo wolicie czytać po 22 co wiem z doświadczenia xD) 

N-no... I to chyba wszystko co chciałam napisać. 

Miłego czytania! :D

"Co musiało się stać,  żebym zrozumiał..."

      -K-kim jesteś?! - przeraziłem się, gdy z mgły wyszła postać.

Była to piękna, różowowłosa kobieta. W mojej głowie latało jakieś zmącone wspomnienie z tą właśnie osobą, ale za nic w świecie nie mogłem sobie przypomnieć kim była i co z nią robiłem. 

-Momoi. Satsuki Momoi - powiedziała piękna istota. 

-Znamy się?

-Aż za dobrze. Ale nie czas na to. Obudź się, rozumiesz? MUSISZ się obudzić.

-Co?! O co...

      Kobieta znikła. O co jej do diaska chodziło?! Przecież nie śpię, jestem w... No właśnie, gdzie ja jestem. Czy to woda? Czy ja tonę?! Co się dzieje?? Zdezorientowany  zacząłem się miotać w bezdennej toni. Nagle stwierdziłem, jeśli można to tak nazwać, że brakuje mi powietrza. Moje myśli  szalały mi w głowie , ale wreszcie znalazłem gdzieś instrukcje obsługi mojego ciała tak, by płynąć w górę. Resztką sił wypłynąłem na powierzchnię i...

      Otworzyłem oczy. Nade mną roszrześcierało się białe niczym śnieg niebo, a... A nie. To był sufit. Sufit jednego z Tokijskich szpitali.

O cholera. Co ja robię w szpitalu?! 

Kiedy moje oczy przyzwyczaiły się do światła zobaczyłem, że obok mojego łóżka ktoś siedzi. Była to ta sama dziewczyna z mojego snu. Z moich obserwacji wynika, że ma nie tylko różowe włosy, ale też i oczy. A jej piersi były co najmniej... DUŻE.

Nagle mnie olśniło. Satsu była moją dziewczyną! Jak ja mogłem o tym zapomnieć? 

-M-momoi? 

-Daiki?! Dzięki bogom, obudziłeś się!

-Co... Co się stało? 

-Jechałeś samochodem i jakiś wariat... Wjechał ci w bok samochodu. Był piany.

-A co z nim?

-Żyje, nic mu nie jest. Zabrała go policja.

Kiwnąłem porozumiewawczo głową, a wtedy zrozumiałem, że mój stan był... okropny. Moja głowa została owinięta bandażem.  Nogę miałem w gipsie, tak samo jak prawą rękę, co równało się... O mój Boże, co równało się... końcem mojej koszykarskiej kariery.Byłem cały roztrzęsiony, a moja mina musiała wyglądać żałośnie, bo Momoi od razu zobaczyła, że coś jest nie tak.

-Dai-chan, wszystko będzie dobrze. Rehabilitacja i... i ja ci pomożemy. Jeszcze ograsz... Dajmy na to Akashiego. 

-Do cholery nic nie będzie dobrze! Kurwa! Wyjdź z tąd, potrzebuje być sam!

-Jak chcesz - powiedziała Satsu i pośpiesznie wyszła z sali. Jednak na jej twarzy zobaczyłem grymas. Chciałem przeprosić, ale już jej nie było. Myślałem, że odeszła, że mnie zostawiła, lecz po paru minutach zobaczyłem ją przy oknie. Stała i chociaż miała lekko rozmazany makijaż, uśmiechała się do mnie czule. 

      Ale mnie i tak bolało. Bolało mnie to, że jestem jakimś jebanym cholerykiem, że nie patrzę na innych, lecz na samego siebie.  Bolało mnie to, że Momoi to wszystko znosiła. A w dodatku robiła to z miłości. Z miłości do potwora, który także ją kocha.  

      I właśnie w tym momencie postanowiłem. ZMIENIĘ SIĘ.  Dla Satsu.